حرف های ناگفته

گاهی انسان کارهایی میکنه و تصمیم هایی میگیره که تا آخر عمر هم شاید نشه اثر اونها رو جبران کرد. از مهمترین اونها تصمیم ازدواجه. و وقتی هم که ازدواج میکنی مدیریت زندگی از سخت ترین کارهاهست. و بعد هم بچه دار شدن و بچه داری.بی دلیل نیست که اینهمه ازدواج در ابتدای راه به بنبست میرسن. حتی بچه هم نمیتونه خیلی وقت ها رابطه رو حفظ کنه، نه از جهت اینکه بچه رو دوست ندارن و دلیل خوبی برای زندگی نیست، از جهت اینکه مدیریت زندگی و کنار اومدن با مشکلاتش بر تمام نیروها و احساسات دیگه غلبه میکنه.اینها رو از این جهت گفتم که اگر کسی روزهای اول آشنایی با همسرش حرف اشتباهی بزنه، زیر فشار آغاز رابطه و زندگی مشترک، ممکنه دیگه هیچ وقت فرصت جبران اون رو نداشته باشه و بهتره بگم که شاید جبران ناپذیر باشه. این رو زمانی متوجه میشی که حرفهایی که ده سال از زدنش میگذره و بارها بابتش ابراز پشیمانی کردید و بارها براش عذرخواهی و هدیه و بهانه جویی های مختلف کردید باز هم نتونسته حتی اون رو تو ذهن خودتون و طرف مقابلتون کمرنگ کنه و مثل روز اول تو گوشتونه. و شما آرزو میکنید که کاش برمیگشتید عقب و اون روز و اون لحظه اون حرف رو نمیزدید. و گاهی خواب میبینید که نه ازدواج کردید و نه بچه دار شدید و از خوشحالی نمیخوایید از خواب بشید. و گاهی به آینده نگاه میکنید، به ده سال بعد، بیست سال بعد و از خودتون میپرسید که آیا این صداها اون موقع هم تو گوشمون هست؟ و اگه باشه ۳۰ سال دیگه هم هست؟ و آروز میکنید که کاش زودتر فراموش بشه، ولی مثل ضرب المثلی هست که همیشه نوک زبونتونه و هیچ وقت از خاطرتون نمیره. و یک روز زندگی بدون این صداها و خاطرات حتی در پیری میشه حسرت.کاش دکمه ریست کردن مغز اختراع بشه، کاش میشد روشی برای پاک کردن بعضی ح